| News | Mediaroom | Library | Backstage | Archives |
Golden Earring rockt maar door op whiskey en groene thee

Interview Met een eenmalig concert markeert de Golden Earring zaterdag dat de band al 50 jaar platen maakt. Maar de rockband gaat in de uitverkochte Ziggo Dome 'vooral niet mutsen over vroeger'. Het gaspedaal blijft ingedrukt, juist nu. ,,De dood zit ons op de hielen. We kunnen hem al horen hijgen.'' 

Boven Barry Hays zonnebril gaat een wenkbrauw omhoog. Collega George Kooymans heeft net groene thee besteld. Het is kwart over drie in de middag en de regen slaat tegen de vensters van de foyer van het Utrechtse TivoliVredenburg. Hay gebaart naar zijn eigen glas. ,,Doe nog maar een drupje van hetzelfde. Met spuitwater ernaast.''

De geserveerde whisky is niet zijn favoriet - Hay consumeert bij voorkeur Glenfiddich van 12 jaar oud - maar in een plastic bekertje op een maandagmiddag voldoet ook deze prima. 'De enige alcoholist van de Golden Earring', noemt hij zich zonder enige gûne. Sterker: ,,Als ik zou stoppen met drinken, zou ik denk ik binnen een paar maanden dood zijn.''

Jubileum
Zaterdag markeert de Golden Earring een uniek jubileum. Five Zero heet het concert, 50 jaar na de eerste hit van de groep die met de jaren als Golden Earrings meegerekend al 54 jaar oud is. Maar, zo waarschuwt Kooymans nog eens: dit gesprek is niet bedoeld om 'te gaan zitten mutsen over het verleden'. De Earring jubileert in stijl: met nieuw werk. Vorige week verscheen mini-album The Hague. ,,Ik vind het veel leuker om die nieuwe songs te gaan spelen. Zo'n jubileum is niet zo van belang, het overkomt je gewoon als je blijft optreden. Maar er werd ons de kop gek gezeurd over die 50 jaar. Toen hebben gezegd: we doen één concert en that's it.''

Hay knikt boven zijn whisky: ,,Die show in de Ziggo Dome was meteen uitverkocht. Dat moet ik Kensington over 50 jaar nog maar eens zien doen.'' Die jonge rockgroep verkocht dezelfde zaal in november twee keer uit. Speelden daar de opvolgers van de Earring? ,,Ik vind die band geen rock-'n-roll, sorry,'' zegt Hay. ,,Het is goeie popmuziek, maar nogal opgeblazen. Die galm, man. Alsof ze alles in een stadion opnemen. En ook jammer: totaal geen humor.''

Hay moet zelf het hardste lachen om zijn recensie. Aan het andere uiteinde van de bank houdt Kooymans zich stil. Een pose waaraan hij het grootste deel van het gesprek zal vasthouden. Hay neemt zijn verhaal over het album The Hague snel over: ,,Die titel. Dat we daar niet eerder op zijn gekomen. Ik zat in het vliegtuig een kutfilm te kijken, The Expendables 2. Hoor ik Schwarzenegger ineens de naam van onze stad uitspreken: The Hague! Met dat accent van hem. Verrek, dacht ik. Zo hadden we eigenlijk ons eerste album al moeten noemen.''

Thé Lau
Beide rockers zijn 67 jaar. Maar waar Kooymans vertelt over zijn hardloopsessies in de bossen rond zijn huis in het Vlaamse Rijkevorsel, is Hay nog altijd every inch a rock-and-roller. Macho, ongecompliceerd en vol jongensachtige branie. Hij pendelt al jaren op en neer tussen zijn appartement in Amsterdam en zijn villa op Curaäao. Daar ontving hij afgelopen winter ook Thé Lau. Die was, zoals Hay het uitdrukt, 'aan het vechten met het idee dat hij eraan ging'. Lau en diens echtgenote Marijke verbleven 10 dagen bij Hay en zijn vrouw Sandra. ,,Ik kende Thé al jaren, maar toen zijn we pas echt vrienden geworden.''

Lau meldde vlak voor vertrek in deze krant zich nog te verheugen op een laatste snuifje coca√¯ne met de Earring-frontman aan het strand. Kwam het ervan? Hay schudt van nee. Er was simpelweg geen goede kwaliteit voorhanden. ,,Het is allemaal rotzooi tegenwoordig. Kalkpoeder.''

Maar begin juni kwam de kans alsnog. ,,Ik had in Amsterdam een seintje gekregen: er was aardig spul te krijgen. Een dag later ging ik naar Thé. 'Schrik niet als je me ziet,' meldde hij vooraf. En: 'Ik houd het maar een uurtje vol.' Ik vroeg: zin een snuifje? Hij antwoordde: 'Waarom niet? Er kan me nu toch niets meer gebeuren.' Uiteindelijk heb ik daar 4,5 uur gezeten. Thé had weer een blos op z'n wangen.''

Het was wel een afscheidsbezoek. Anderhalve week later overleed Lau, 5 jaar jonger dan Hay en Kooymans nu zijn. Zette dat het tweetal aan het denken? Kooymans zwijgt. Hay niet. ,,Als jongen waan je jezelf indestructible. Maar nu kan ik er niet meer omheen: de dood zit ons op de hielen, we kunnen hem al horen hijgen. Pas ging Armand. Die was een jaartje ouder dan wij. Beklemmend natuurlijk, maar there's no escape. Je moet door, snap je?''

Papegaai
En dus sport hij, plant reizen met Sandra en leeft zoveel mogelijk 'like there's no tomorrow'. ,,Nu kan het nog. Straks zit ik in een rolstoel te knikkebollen voor mijn huis, met zo'n papegaai op m'n kop. Tot die tijd geven we gewoon gas.''

Begin daarom vooral niet over een mogelijk pensioen. Al jaren luidt het antwoord hetzelfde: 'We spelen door tot er één van de vier omvalt.' Kooymans: ,,Het is ook nog letterlijk 'spelen' voor ons. We hebben altijd zin en zijn na een geslaagd concert net zo euforisch als altijd.''

Hay laat zijn derde whisky aanrukken. De stemming is opgewekt. Een goed moment om zijn deelname aan de feestconcerten van de Toppers afgelopen zomer ter sprake te brengen, zo lijkt het. Is Kooymans gaan kijken naar zijn collega, die een medley van Earring-hits zong? ,,Nee, daar ga ik echt niet heen,'' zegt hij afgemeten. ,,Wat daar gebeurt, past niet bij de Earring.''

Hay grijpt in: ,,Dat hoefde ook niet. De jongens waren er niet happy mee. Maar luister: ik wil niet zeggen dat ik centen nodig had, maar het kwam me financieel wel erg goed uit.''

Hij vervolgt: ,,Sandra zei eerst nog: 'Als je daar aan meedoet, ga ik bij je weg.' Toen begon ik over ons plan voor het studiefonds voor onze dochter. Daarna was het oké. En zo erg was het ook niet, hoor. Het was geen rock-'n-roll natuurlijk, maar ik heb me geweldig vermaakt.''

12 Dec 2015 by Webmaster